Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009

Προσδοκίες.


Ήθελα μόνο δέκα λεπτά απόλυτης μοναξιάς….

Τίποτε άλλο..

Για να βάλω σε μια τάξη το μυαλό μου

Αλλά εντάξει, το κανόνισα!

Σκότωσα όσους βρίσκονταν γύρω μου :)

Και το πέτυχα..!

Βέβαια έχουν περάσει παραπάνω από δέκα λεπτά!

[Δε το περίμενα,

ξεπέρασα τις προσδοκίες μου μάλλον.. ]

Μα ακόμα σας περιμένω ..

Άντε θα αναστηθείτε ή να πάω για μανικιούρ?

...and she left alone for ever
with an
ironic
blot following her
furiously

επιτρέψτε μου να πω... ευελπιστώντας την επανασύνδεση..?

το ακόλουθο κείμενο είναι για συγκεκριμένα άτομα που μου λείπουν.
μερικά από αυτά ίσως το δουν.
Γιαυτό ορισμένοι άλλοι που θα το διαβάσετε ίσως μην καταλάβαιτε απόλυτα τι εννοώ κάθε φορά.

μου λείπει το πως μπορούμε να είμαστε και δεν το εκμεταλλευόμαστε.

. καλη αναγνωση των ψυχολογικών μου ανοησιών.

Εκείνο το βράδυ ξετρύπωσα ορισμένες αναμνήσεις από τους σκονισμένους φακέλους του ηλεκτρονικού μου υπολογιστή!

Mε την μεθυστική μελωδία στο μπακραουνντ και οι στίχοι να ξετυλίγονται λέγοντας χαρακτηριστικά «αυτά που ζήσαμε μαζί δε θέλω να ξεχάσω» ,ποιος να ‘ξερε πως την περίοδο που γράφτηκαν από μας αυτοί οι στίχοι – μια περίοδο με άφθονα χαμόγελα , φιλίες , έρωτες και μαλακίες - θα προορίζονταν τελικά για μας τους ίδιους μετά από λίγο καιρό... Ο κύκλος που λέγαμε …

Είναι η νύχτα αυτή που αποφάσισα να κάνω απολογισμό αναμνήσεων!

Ποιες να κρατήσω και ποιες να σκορπίσω στον αέρα να χαθούν…?

Τελικά αποφάσισα να τις κρατήσω όλες καλά φυλαγμένες ! Όχι απλά σε μερικές φωτογραφίες που με έκαναν να τις ξεθάψω απ ‘ το μυαλό μου , αλλά στην καρδιά μου.

Ο καθένας πήρε τον δρόμο του ! Μα ελπίζω να συναντηθούμε κάπου , κάποτε ξανά σε κάποιο σταυροδρόμι όλοι μαζί.

Αναμνήσεις τελικά ε?

Με κάνατε να δακρύσω. Όλοι εσείς που ανήκετε μέσα σε αυτές !

Εσύ που τότε με αγκάλιασες για να μη κλαίω αλλά τώρα έχεις χαθεί!

Εσύ που τότε με κάλεσες στο τηλέφωνο και μου κιθάρισες γλυκά μα τώρα έγινες καπνός μέσα σε σκόνη!

Εσύ που μου χαμογέλασες όταν απογοητεύτηκα μα τώρα λείπεις συνεχώς .

Εσύ που όταν αποκάλεσες το όνομα μου στο τραγούδι σου με κοίταξες βαθιά μα τώρα δε με κοιτάζεις πια.

Εσύ που μου αφιέρωσες και μετά έφυγες.

Εσύ που μου ζωγράφισες μα τώρα ξεχνάς την ύπαρξη μου…

Εσείς που με κάνατε να νιώθω μα τώρα πια με θάψατε..

Με θάψατε σαν μια ανάμνηση σκονισμένη σε κάποια ξεχασμένη φωτογραφία .

Μας θάψατε σαν τα κόπρανα της γάτας όταν τα καθαρίζει .

ΛΥΠΑΜΑΙ ΚΥΡΙΕ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΟΥΡΑΔΑ!

Που πήγαν οι στιγμές μας ρε???

Που πήγε η μουσική μας ρε???

Που ζει το πάθος μας πια ??

Που είναι η ομαδικότητα μας ?

Τα κοινά χαμόγελά μας ρε?

Καληνύχτα σε όλα αυτά , καληνύχτα και στις αναμνήσεις που μισές απ’ αυτές θα θυμάστε πια.

Μην νοιάζεστε. Θυμάμαι εγώ για όλους μας

«Πόσο ωραία το αίμα μυρίζει? Το Αυγουστιάτικο φεγγάρι δακρύζει» ,θυμάσαι?

«Σαν ψέμα […] Το τελευταίο φεγγάρι έχει φύγει και όσες ωραίες στιγμές είχα ζήσει, μαζί θα τις πάρω με μένα…»

Το τέλος μου λοιπόν.. Αντίο στην παρέα που δεν είχε όρια σκέψης και συνεχώς ταξιδεύαμε με το νου.

(γιατι ίσως τελικά τα μεγαλυτέρα ταξίδια γίνονται με το νου)

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Μια παράνομη στιγμή

Ακούμπησες τα ακροδάχτυλα του χεριού μου, του παγωμένου μου χεριού.
Αμέσως ένιωσα ένα κύμα θερμότητας από τα δικά σου ακροδάχτυλα
να κατευθύνεται στα δικά μου και να εξαπλώνεται μαγικά σε ολόκληρο μου το κορμί!
Το βλέμμα σου ήταν τόσο δυνατό , που διαπέρασε το δικό μου !
Τότε έκλεισα τα μάτια μου και το άφησα να περιπλανηθεί στο κάθε μου σημείο..
Σε ένιωσα τόσο ζεστό την μικρή εκείνη στιγμή .. Παντού μέσα μου!
Το μόνο που θα έκανα είναι να δακρύσω και να τελειώσω γλυκά για σένα .
Μονάχα για σένα!
Σπρώχνοντας το χέρι σου προς το μέρος μου και έχοντας ζωγραφισμένο στο πρόσωπο σου ένα μισοχαμένο , πανέμορφο μειδίαμα με έκανες να καταλάβω
πως ήθελες να ενώσουμε τα δάχτυλά μας. Να ενώσουμε τα εγώ μας.
Το έκανα .Σταυρώσαμε τα δάχτυλα των χεριών μας! Και τότε έκατσες δίπλα μου.
Κάτι τόσο απλό..(?) Δεν ήταν όμως. Προηγήθηκε ένα μαγικό τελετουργικό.
Ένα τελετουργικό που με έκανε να νιώσω θυσία.
Μια θυσία που εσύ έκανες. Αλλά εγώ είχα δώσει την άδεια να γίνει.
Τώρα πλέον η θέρμη εκείνη δεν μπορούσε να φύγει από πουθενά , την φυλακίσαμε.
Έτσι απλά . Σαν να ήταν κάτι παράνομο. Περιφερόταν τώρα ολόγυρα μας. Μέσα μας.
Μου χάιδευες τα μπερδεμένα μου μαλλιά ενώ εγώ είχα το άλλο μου χέρι ακουμπισμένο στο πόδι σου. Κοιτούσαμε στο άπειρο σκούρο μοτίβο που μας περιέβαλε καθώς το πάθος έκανε βόλτες στους δρόμους των ονείρων μας.
Κανείς μας δεν μιλούσε. Μόνο υπήρχαμε και αισθανόμασταν.

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009

ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ

Παράφρων?
Οι άνθρωποι με αποκαλούν έτσι.

Πως μπορούν να το γνωρίζουν?

Μπορεί κανείς πραγματικά να πει τι σημαίνει να είσαι παράφρονας?

Και τι να μην είσαι?
Ποιος μπορεί να κρίνει? ΟΛΟΙ
Ποιος έχει το δίκιο? ΚΑΝΕΙΣ

Δεν είναι ικανοί να διαβάσουν το μυαλό.

Δεν μπορούν καν να φανταστούν

τι είναι παρανοϊκό στο μυαλό μου.

Ακόμα και αν το καταγράψω..

Αλλάζει όλη την ώρα απόψεις και οπτικές γωνίες!

Μεγαλώνουν. Αλλάζουν. Βγαίνουν εκτός λειτουργίας ,

Και νέες παίρνουν την θέση τους!

Συνεχής κίνηση,

συνεχής αλλαγή, ανάπτυξη μέσα στο κεφάλι μου.

Πάντα αναρωτιέμαι , σκέφτομαι,

προσπαθώ να βρω αιτία και φαντάζομαι.

Παράφρων..? Δεν νομίζω .

Η αλήθεια είναι θέμα γνώμης και αντιληπτικότητας.

ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΦΡΟΝΕΣ ..

σε συγκεκριμένη στιγμή ..

όπου ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.

Γιατί πρέπει να με αποκαλούν παράφρονα?

Γιατί πρέπει να με φοβούνται?

Είμαι εγώ ... αυτό που φοβούνται?

Ή αυτό που θα βγει από τα στόματά τους?

Φοβούνται τις διαφορετικές απόψεις?

Και τις πραγματικές σκέψεις

Ή είναι απλά

το μικρό και επουσιώδες εγώ μου?

Γιατί οι άνθρωποι πρέπει να με φοβούνται..

Τι δεν καταλαβαίνουν?

Το χειρότερο απ’όλα είναι πως,

δεν προσπαθούν να καταλάβουν.

Και τόσο απλά καθίσταμαι εγώ..

Τρελή !

Όχι διαφορετική.

Όχι ασυνήθιστη.

Παράφρων !

Και έπειτα μας κλειδώνουν εμάς τους «παράφρονες» έξω.